ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ π.ΙΩΑΝΝΗ ΠΕΡΙΔΗ

ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΙΩΑΝΝΗ ΠΕΡΙΔΗ

ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΠΕΡΙΟΥ ΚΑΡΠΑΘΟΥ

Μητροπολιτικός Ναός Απερίου Καρπάθου – 25 Σεπτεμβρίου 2008

Σεβαστοί πατέρες και αδελφοί,

Κύριε Έπαρχε,

Κύριοι εκπρόσωποι πάσης αρχής και εξουσίας,

Πενθηφόρε, πιστέ του Κυρίου λαέ,

Η τοπική μας εν Καρπάθῳ και Κάσῳ Εκκλησία, βαρυπενθούσα και κλαίουσα, ο σεπτός μας Ποιμενάρχης κ.κ.Αμβρόσιος, ο Πρωτοσύγκελός μας και οι λοιποί πατέρες, τους οποίους λόγοι ανεξάρτητοι της θελήσεώς τους κρατούν μακριά μας σήμερα, ο κλήρος και ο λαός, με κατώδυνη λύπη, ως άνθρωποι, αλλά και με την ελπίδα της Αναστάσεως, ως πιστοί Χριστιανοί, προπέμπουμε σήμερα τον μακαριστό πλέον αδελφό και συλλειτουργό μας Ιωάννη τον Περίδη.

Η ιεροσύνη είναι το μέγιστο στον κόσμο αξίωμα. Ένα αξίωμα, που ούτε στους αγγέλους δόθηκε ούτε στους αρχαγγέλους. Είναι σφραγίδα ανεξίτηλη! Ακολουθεί και μετά θάνατον τον Ιερέα. Γι’ αυτό και στην ευχή που μόνο στους ιερείς διαβάζεται, ευχόμεθα στον Κύριο και Θεό μας, «όπως ανέδειξε εδώ στη γη ιερέα Του τον μακαριστό αδελφό μας Ιωάννη, έτσι να τον αναδείξει και ιερέα του ουρανίου Του θυσιαστηρίου». Γι’αυτό και ο Ιερέας κηδεύεται με άπασαν την ιερατική του στολή. Και μάλιστα με καλυμμένο με το ιερό κάλυμμα του «αέρα» το πρόσωπό του, όπως ακριβώς και ο θεόπτης Μωϋσής, ο οποίος, όταν συνομίλησε με τον Θεό τεσσαράκοντα ημέρες και νύκτες στο θεοβάδιστο Όρος και δέχθηκε τις δεύτερες πλάκες του Δεκαλόγου, τόση πολλή δόξα έλαβε το πρόσωπό του από τη θεία συνομιλία, ώστε δεν μπορούσαν οι Υιοί Ισραήλ να το δουν. γι’ αυτό και αναγκάσθηκε να βάλει κάλυμμα στο πρόσωπό του, για να εγκλείσει κατά κάποιο τρόπο την πολλή λαμπρότητα και δόξα που χυνόταν άπλετα έξω, και να μπορέσουν έτσι να τον δουν οι Ισραηλίτες. «Και είδον, φησίν, οι Υιοί Ισραήλ το πρόσωπον Μωϋσέως ότι δεδόξασται. και περιέθηκε  Μωϋσής κάλυμμα επί το πρόσωπον αυτού» (Έξοδ. λδ 35)». Γι’αυτό καλύπτεται και το πρόσωπο του Ιερέως, γιατί και ο κάθε Ιερέας βλέπει και γεύεται τον ίδιο το Θεό στην ιερή ώρα της Θείας Λειτουργίας, που μόνον αυτός μπορεί να επιτελέσει!

Ο μεταστάς γεννήθηκε το έτος 1932 από τους ευσεβείς γονείς Βασίλειο και Σοφία. Νυμφεύθηκε την ευσεβέστατη Σοφία, μετά της οποίας απέκτησε δύο παιδιά. Το 1985, σε ώριμη ηλικία, εισήλθε στις τάξεις του ιερού κλήρου, προκειμένου να υπηρετήσει στον Μητροπολιτικό Ναό «Κοιμήσεως της Θεοτόκου» του μεγαλωνύμου Απερίου. Έτσι, χειροτονήθηκε Διάκονος στις 17 Μαρτίου 1984 και Πρεσβύτερος στις 14 Απριλίου 1984 από τον Σεβ/το Μητροπολίτη μας κ. Αμβρόσιο. Κι όταν το 1993 εκοιμήθη εν Κυρίῳ η αείμνηστος πρεσβυτέρα του Σοφία, ο Σεβ/τος του απένειμε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη, και ως παρηγορία και ανακούφιση πνευματική από τα βάρη της χηρείας, αλλά και ως αναγνώριση των πολλών του υπηρεσιών προς την Τοπική μας Εκκλησία.

Ο μακαριστός π.Ιωάννης υπηρέτησε επί 24 συνεχή έτη τον Αμπελώνα του Κυρίου με ζήλο και ταπείνωση. Ο αείμνηστος Λειτουργός του Υψίστου διακρινόταν για την απλότητα, την πίστη, την εργατικότητά του και την αγάπη του προς την αγία μας Ορθοδοξία. Είχε αυξημένη πίστη, ευσέβεια και διάθεση διακονίας λαού του Θεού. Κλήθηκε από το Θεό να ποιμάνει τον ευσεβή λαό του Απερίου.

Κύρια εφόδια της ιερατικής του διακονίας δεν ήταν η μεγάλη μόρφωση και τα πτυχία, αλλά η πλούσια καρδιά του. Μια καρδιά πλημμυρισμένη από αγνά συναισθήματα και βιώματα χριστιανικά και θείες εμπειρίες. Προπάντων, μια καρδιά γεμάτη με τη Χάρη του Θεού, που «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί».

Και σήμερα, το σκήνωμα του π.Ιωάννου βρίσκεται την ώρα αυτή μπροστά μας. Σε λίγο θα το οδηγήσουμε στη γενέτειρά του γη, στο κλεινό Μεσοχώρι, για να βρει εκεί «τόπον αναπαύσεως». Μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας θα βρίσκεται εκεί, όταν άγγελος Κυρίου θα σαλπίσει και τότε «οι νεκροί θα εγερθούν άφθαρτοι, και ημείς όλοι θα αλλάξουμε» Κορ. ιε, 52). Ο π. Ιωάννης επέστρεψε κοντά στον Θεό. Έφυγε ο σεμνός και ταπεινός λευΐτης αφήνοντας σε μας, που τον γνωρίσαμε και εκτιμήσαμε, τον ίδιο και ό,τι προσέφερε με την καλή του ζωή, ανάμνηση αγαθή. Ήδη δέεται για όλους μας. Ιδιαίτερα για τα πιστά και αφοσιωμένα παιδιά και εγγόνια του, τα οποία του συμπαραστάθηκαν υποδειγματικά, και τον καιρό της χηρείας του κι όλο το χρόνο της πολυβασάνου ασθενείας του.

Δέεται και για τους ενορίτες και όλους τους οικείους του και τους συγχωριανούς του.

Όλοι εμείς ευγνώμονες για ο, τι εκείνος προσέφερε, κλίνουμε το γόνυ στη σεπτή σωρό του και δεόμαστε με όλη μας την ψυχή προς τον Κύριο: «Δέσποτα Χριστέ, ον μετέστησας εξ ημών, εν ταις των αγίων σου κατάταξον σκηναίς, το πνεύμα του σου δούλου Ιωάννου».

Κι απευθύνουμε σ’ εκείνον, τον ύστατο λόγο μας!

Πολυσέβαστέ μας πατέρα Ιωάννη,

Υπήρξες ευγενής. Υπήρξες ο άνθρωπος της σιωπής. Όχι γιατί δεν είχες τι να πεις, αλλά γιατί ήθελες να μιλάς με περίσκεψη. Σήκωσες με σιωπή και αγόγγυστα διπλό σταυρό: της χηρείας και της ανατροφής των παιδιών και των εγγονών σου.

Υπήρξες άκακος και αμνησίκακος. Ποτέ δεν κακολόγησες όποιον σε πίκρανε. Η εκδίκηση, ούτε ως λέξη δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο της καρδιάς σου.

Υπήρξες αφιλοχρήματος. Ποτέ σου δε ζήτησες. Χέρι δεν άπλωσες. Δεν αγάπησες τα χρήματα. Γι’αυτό και γεύτηκες πλούσια την αγάπη των ενοριτών σου. Εξάλλου, πολλοί είναι κι εκείνοι που γεύτηκαν τη δική σου αγάπη. Έκανες το καλό και το ξεχνούσες. Σου έφτανε που το γνωρίζει ο Κύριος.

Ήσουν φιλότιμος. Είχες πνεύμα νοικοκυροσύνης. Τα ήθελες όλα καλά και ωραία. Και το Ναό σου, το προαύλιό του, το γραφείο του, τα ξωκλήσια της ενορίας σου… Όλα θα διαλαλούν τη νοικοκυροσύνη και το ενδιαφέρον σου.

Υπήρξες και στενός συνεργάτης του Μητροπολίτη μας. Συ και η οικογένειά σου έγινες «συγκυρηναίος» αδελφός. Έγινες το στήριγμα στα καθημερινά προβλήματα και την αγωνία της βιοτικής μέριμνας του σεπτού μας Ποιμενάρχου, σεβόμενος, διακονώντας και τιμώντας την υψηλή του αποστολή και το ευθυνοφόρο έργο του.

Υπήρξες ακούραστος λειτουργός και φίλος των αγίων, τους οποίους κάθε τόσο τιμούσες λειτουργώντας αγόγγυστα, ακόμη και τα πιο δύσβατα εξωκλήσια τους. Όλους αυτούς θα τους βρεις τώρα πρεσβευτές σου μπροστά στο θρόνο του Θεού.

Παναγία Μερτωνίτισσα και Ζωοδόχε Πηγή, Άγιοι Χαράλαμπε και Ευστάθιε, Αντώνιε και Νικόλαε, Στυλιανέ και Γεώργιε, Νεκτάριε και Χρυσόστομε, Νικήτα και Λάζαρε, Ιωάννη Θεολόγε και Παντελεήμονα, Κων/νε και αγία Αναστασία, σας παραδίδουμε σήμερα τον σεβαστό μας πατέρα και αδελφό Ιωάννη. Ενώστε τις πρεσβείες σας για την ανάπαυσή του.

Σεβαστοί πατέρες, αδελφοί και συλλειτουργοί, προσευχηθείτε για το λαό του Απερίου, που σήμερα ορφάνεψε. Φεύγει ο συμπρεσβύτερος και αδελφός μας Ιωάννης.

Και συ αδελφέ μας, πολύκλαυστε και αλησμόνητε! Πρέσβευε για όλους εμάς, τον Ποιμενάρχη, τον κλήρο και το λαό, στο επουράνιο θυσιαστήριο!

Με δάκρυα φιλούμε τα χέρια σου, που τόσα χρόνια μας ευλογούσαν…

Με συντριβή φιλούμε τα πόδια σου, τα ακούραστα πόδια σου, που έτρεχαν παντού και πάντοτε, σε κάθε πρόσταγμα του Μητροπολίτη μας και του ιερού καθήκοντός σου…

Με ευλάβεια φιλούμε το τίμιο πετραχήλι σου, που σκόρπισε τόσα χρόνια τη Χάρη και την ευλογία του Θεού στο ποίμνιο της ενορίας σου…

Με δέος θα σηκώσουμε το πονεμένο σώμα σου ως τον τάφο, για να αντλήσουμε την τελευταία ευλογία σου.

Σε αποχαιρετούμε και περιμένουμε να σε συναντήσουμε και πάλι στην άνω πόλη, την άνω Ιερουσαλήμ, η οποία «ου χρείαν έχει του ηλίου ουδέ της σελήνης ίνα φαίνωσιν αυτή∙ η γαρ δόξα του Θεού εφώτισεν αυτήν, και ο λύχνος αυτής το Αρνίον» (Αποκ. 21, 23). Αναμένουμε την συνάντηση μαζί σου στο Υπερουράνιο Θυσιαστήριο, όπου ακαταπαύστως, μαζί με τους προκεκοιμημένους άλλους αδελφούς και συλλειτουργούς μας Ιωάννη, Ιωάννη, Γεννάδιο, Νικόλαο, Νικήτα, Αθανάσιο, Εμμανουήλ, Εμμανουήλ, Ισίδωρο, Μιχαήλ, Σπυρίδωνα, Εμμανουήλ, Βασίλειο, Τιμόθεο, Αιμιλιανό και όλους τους άλλους, θα τελούμε την αναίμακτη μυσταγωγία, όχι μέσα σε χειροποίητο, αλλά σε αχειροποίητο Ναό, καθώς «ο γαρ Κύριος ο Θεός ο παντοκράτωρ, ναός αυτής εστι, και το Αρνίον» (Αποκ. 21,22).


Ας είναι μακαρία «η οδός η πορεύη σήμερον», σεβαστέ πατέρα και αδελφέ μας! Η αγάπη μας και η βαθυτάτη ευγνωμοσύνη μας θα σε συνοδεύουν.


Ο Κύριος μας ας σε συγχωρήσει για ό,τι ως άνθρωπος έσφαλες. Έχεις και τον δικό μας τελευταίο ασπασμό της αγάπης και της συγγνώμης!

Ας είναι η μνήμη σου αιωνία! Η ψυχή σου ας έβρει καλόν Παράδεισο! Αμήν.

Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων

Advertisements
This entry was posted in Ιερατικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s