Τά παιδιά μας καί τά Χριστούγεννα.

cf87cf81ceb9cf83cf841Εἶπαν πώς τά Χριστούγεννα εἶναι ἡ γιορτή τῶν παιδιῶν! Κι ὅλοι ξέρουμε μέ πόση λαχτάρα ὅλοι, ἀλλά τά παιδιά μας ἰδιαιτέρως περιμένουν τή μεγάλη αὐτή γιορτή! Πού εἶναι πράγματι ἡ δική τους γιορτή, ἀφοῦ ὁ Μεγάλος Θεός, γεννιέται ὡς ἕνας ἁπλός, μικρός ἄνθρωπος, ἕνα βρέφος, στό ταπεινό σταῦλο τῆς Βηθλεέμ!

Ἔχετε, ὅμως, ἀναρωτηθεῖ, πῶς γιορτάζουν τά παιδιά μας τά Χριστούγεννα; Ἄς ἐπιχειρήσουμε μιάν ἁπλή προσέγγιση.

Κι ἄς δοῦμε πρῶτα στό Σχολεῖο τί γίνεται. Σέ πολλά Σχολεῖα ἀσφαλῶς προετοιμάζουν οἱ δάσκαλοι τά παιδιά μιλῶντας τους γιά τό νόημα τῶν Χριστουγέννων. Γιά τά γεγονότα ἐκείνης τῆς ξεχωριστῆς νύχτας, πού χώρισε τήν ἱστορία τοῦ κόσμου στά δυό. Κι ἴσως νά βρίσκουν τό χρόνο νά διοργανώνουν καί σχολικές γιορτές, μέ τραγούδια, μέ ποιήματα καί θεατρικά ἔργα. Ἄλλα θά δραματοποιοῦν τά γεγονότα τῆς Γέννησης. Κι ἄλλα, δυστυχῶς, θά μιλᾶνε γιά καλλικάντζαρους, γιά πέταλα, γιά καζαμίες κι ὀνειροκρίτες, γιά ροδομάγουλους, χοντρουλούς, ξενόφερτους, εἰσαγόμενους, κοκκινωπούς  Ἁη-Βασίληδες… Ἴσως, μερικοί, νά μήν τονίζουν κάν τή μεγάλη σημασία, γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, αὐτῆς τῆς γιορτῆς μέ τέτοιου εἴδους ἐκδηλώσεις, ἀλλά νά διοργανώνουν «πάρτυ», μέ μοντέρνα χορευτική μουσική, φαγοπότι καί τά συναφῆ…

Ἀσφαλῶς αὐτά δέν ἔχουν καμμιά σχέση μέ τό νόημα καί τό περιεχόμενο τῆς Γιορτῆς. Ὅπως δέν ἔχουν καμμία σχέση καί τά ἐπίκαιρα σχολικά μαθήματα στό βιβλίο «Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ», πού μιλοῦν γιά ἀγελάδες καί χριστόψωμα, γιά «βοριάδες καί ψυχρά χιονόνερα», γι’ἀναμνήσεις ἀπό τά παιδικά μας χρόνια μέ τίς δίπλες καί τά γλυκά, δίπλα στό τζάκι, γιά τήν ἀσπροντυμένη πλάση, χωρίς καμιά ἀναφορά στό νόημα τῆς Γιορτῆς καί στά ξεχωριστά ἐκεῖνα γεγονότα, πού τόσους διηγηματογράφους καί ποιητές ἐνέπνευσαν, μέ μόνη ἐξαίρεση στό βιβλίο τῆς Ε’ Δημοτικοῦ, ὅπου ὑπάρχει μιά καλή ἀναφορά στίς βυζαντινές εἰκόνες τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ἐκτός τήν καλή διάθεση τοῦ δασκάλου νά μιλήσει ὅσο θέλει κι ὅποτε θέλει, μέσα στή σχολική τάξη γιά τό γεγονός τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ -Λόγου, τά παιδιά μας θ’ἀσχοληθοῦν μέ τά Χριστούγεννα στή μία ἤ δύο διδακτικές ὧρες πού προβλέπει τό μάθημα τῆς Μελέτης τοῦ Περιβάλλοντος στή Β’ τάξη.

Καί στό σπίτι, πῶς τά παιδιά μας ζοῦν τά Χριστούγεννα; Μέ τά ἕτοιμα γλυκά πού ἀγοράζει πιά καί δέ φτιάχνει ἡ μητέρα, νά μοσχοβολήσει τό σπίτι; Μέ τά κάλαντα πού δέν ξέρει νά πεῖ ἤ κι ὅταν βγεῖ νά τά πεῖ, βρίσκει τίς πόρτες μας κλειστές μέ τή δικαιολογία «μᾶς τά ‘παν ἄλλοι»; Μέ τά πλούσια, πανάκριβα δῶρα; Μέ τό ξενύχτι στά «ρεβεγιόν» τῆς πιό Μεγάλης Νύχτας; Μέ τούς ξέφρενους χορούς καί τήν ἄμετρη κατανάλωση τοῦ ἀλκοόλ; Μά, εἶναι αὐτά Χριστούγεννα; Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, γίνεται;

Μετά, γιατί  διαμαρτυρόμαστε ὅταν ἀκοῦμε τά παιδιά μας νά λένε ὅτι «οἱ πιό βαρετές μέρες εἶναι οἱ μέρες τῶν γιορτῶν»; Καί δέν συγκλονιζόμαστε ἀπό τό φοβερό γεγονός ὅτι αὐτές τίς ἡμέρες  ἀκριβῶς διαλέγουν κάποιοι συνάνθρωποί μας, καί νέοι δυστυχῶς οἱ περισσότεροι, γιά νά δώσουν ἕνα τραγικό τέλος στήν τραγική ζωή τους, τίς «ἄδειες» μέρες…. «Ἄδειες», γιατί  ἐμεῖς τίς ἀφήσαμε ἄδειες! Βγάλαμε τόν Χριστό, τήν οὐσία, τό νόημα, ἀφήσαμε μόνο τά στολίδια, τά γλέντια καί τά σχετικά καί τρέχουν τά παιδιά μας νά βροῦν σέ ἄλλες «οὐσίες», πού -τί τραγικό!- σκοτώνουν στό τέλος τά παιδιά μας!

Ὁ μακαριστός Γέροντας π.Παϊσιος, ὁ Ἁγιορείτης, συνιστοῦσε νά πανηγυρίζουμε πνευματικά τίς μεγάλες γιορτές.  Νά ‘χουμε τό νοῦ μας στίς ἅγιες ἡμέρες κι ὄχι στίς δουλειές. Νά λέμε τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, δοξολογώντας τό Θεό! Νά μελετᾶμε τά γεγονότα τῆς κάθε γιορτῆς, νά συμμετέχουμε στίς ἀκολουθίες καί νά παρακολουθοῦμε τά τροπάρια πού ψάλλονται μέ εὐλάβεια.  Ὁ νοῦς μας νά ζεῖ τά θεῖα νοήματα καί νά ἀλλοιώνεται! Νά πηγαίνει στόν οὐρανό!

Φοβᾶμαι πώς δέν ἔχουμε ἄλλον καιρό! Νά μιλήσουμε στά παιδιά μας! Νά τούς ποῦμε ἁπλά καί καθαρά, γιατί ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος!  Ὅτι πῆρε σάρκα, ἔγινε ὁρατός, ἔγινε ψηλαφητός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἔγινε Υἱός τῆς Παρθένου, γιά νά μᾶς ξαναγυρίσει στήν εὐτυχία πού εἴχαμε καί χάσαμε!

Ὅτι ἔγινε ὁ Θεός ἄνθρωπος, γιά νά γίνουμε κι ἐμεῖς «θεοί κατά χάριν«!

Ὅτι φτώχεψε Ἐκεῖνος, γιά νά πλουτίσουμε ἐμεῖς μέ τή θεἱκή Του δόξα! Ὅτι πῆρε δούλου μορφή, γιά ν’ἀπολαύσουμε ἐμεῖς τήν ἐλευθερία! Ὅτι κατέβηκε στή γῆ, γιά νά ὑψωθοῦμε ἐμεῖς στόν Οὐρανό!

Νά τοῦ ποῦμε ὅτι ἦρθε ὁ Χριστός στῆ γῆ, ἡ ἴδια ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ,  γιά νά δώσει στόν ἄνθρωπο, τή φθαρμένη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τήν πρώτη της ὀμορφιά! Καί νά μπορέσει νά γνωρίσει, μέ καθαρή καρδιά καί καθαρό μυαλό μετά, τόν ἀληθινό Θεό!

Κι εἶναι τόσο ἁπλό -κι εὔκολο- νά δώσουμε τό πραγματικό νόημα τῶν Χριστουγέννων, στίς καρδιές τῶν παιδιῶν μας. Νά, τήν ὥρα πού στολίζουμε μαζί τό δέντρο, ἤ τοῦ ἐξηγοῦμε τήν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, π.χ., νά τοῦ ποῦμε:

Βλέπεις, παιδί μου, τή φάτνη, τό παχνί; Πόσο καθαρά, πόσο ταπεινά ἦταν! Ἔτσι κι ἐσύ κάνε τήν καρδούλα σου! Ταπεινή! Χωρίς νά ἔχεις μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό σου! Χωρίς ὑπερηφάνειες! Νά μήν ἐπιδεικνύεσαι! Νά μή δείχνεις αὐτά πού ἔχεις! Νά μή θές νά ξεχωρίζεις ἐπίτηδες ἀπό τούς ἄλλους!

Βλέπεις τούς Μάγους; Ἀπό πόσο μακρυά ἔφυγαν, πόσο ταξίδι  ἔκαναν, πόσα πράγματα ἄφησαν πίσω τους γιά νά βροῦν καί νά συναντήσουν τόν Μεσσία, πού τόσους αἰῶνες περίμεναν! Ἄς ἀφήσουμε κι ἐμεῖς τά γήινα, τίς σκοτοῦρες καί τίς .ἔγνοιες τίς καθημερινές κι ἄς πλησιάσουμε περισσότερο τό Χριστό, ὄχι τό χρυσό! Αὐτός, ὁ Χριστός, νά μπεῖ περισσότερο στήν καρδούλα σου, περισσότερο στή ζωή σου!

Ἐκεῖνοι προσέφεραν δῶρα, χρυσό, λιβάνι καί σμύρνα! Δῶσε κι ἐσύ κάτι σ’ ἐκεῖνον πού τό ἔχει ἀνάγκη! Δῶσε ψωμί σ’ἕνα φτωχό, δῶσε μιά δραχμή καί πάρε Παράδεισο!

Βλέπεις παιδί μου; Καθένας κάτι προσέφερε στό Χριστό! Ἡ γῆ τό σπήλαιο, ἡ ἔρημος τή φάτνη, οἱ ποιμένες τό θαῦμα, οἱ ἄγγελοι τόν ὕμνο, οἱ οὐρανοί τόν ἀστέρα, κι ἐμεῖς τή Μητέρα Παρθένο

– Ἐσύ, παιδί μου, τί δῶρα θά κάνεις στό νεογέννητο Χριστό; Διῶξε τήν κακία ἀπό τήν καρδιά σου, τά βρώμικα λόγια καί τά ψέματα ἀπό τά χείλη σου… Τή ζήλια, τήν τεμπελιά… Ξερίζωσε ὅλα αὐτά τά ἀγκαθάκια πού ἀσχημίζουν τόν κῆπο τῆς ψυχῆς σου… Κι ὀμόρφυνέ τον! Στόλισέ τον μέ τίς ἀρετές! Κι ἑτοίμασε τόπο καθαρό, μέ τή μετάνοια καί μέ τήν εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση, γιά νά γεννηθεῖ μέσα σου ὁ Χριστός!

Ἴσως εἶναι εὐκαιρία τά φετινά Χριστούγεννα, ἀγαπητοί ἀκροατές, ἀφοῦ «Παιδίον ἐγεννήθη ὑμῖν», νά φτιάξουμε μιάν ἄλλη, καλύτερη σχέση, μέ τό Χριστό μας. Ἀλλά καί μιάν ἄλλη, καλύτερη σχέση καί μέ τά παιδιά μας. Μιά εὐκαιρία νά βρεῖ κι ἐκεῖνος καί τά παιδιά μας ἀνοικτή καί καθαρή τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας! Γιά νά μπεῖ μέσα στή ζωή μας καί νά μή φύγει ποτέ πιά!

+Ἀρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων

15.12.1999

Advertisements
This entry was posted in Χριστούγεννα. Bookmark the permalink.

One Response to Τά παιδιά μας καί τά Χριστούγεννα.

  1. Ο/Η stavrianopoulou λέει:

    υπάρχει πολύ αλήθεια σ’αυτά τα λόγια! πόσο περισσότερο νόημα θα είχε η ζωή μας, αν ζούσαμε έτσι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s