ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΩΟΥ ΚΥΡΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

DSC04421
Την Κυριακή 9 Αυγούστου 2009, με την ευκαιρία συμπλήρωσης 30 χρόνων από την εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτη Κώου κυρού Ναθαναήλ, τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και Μνημόσυνο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Κω, προεξάρχοντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Καρπάθου και Κάσου κ.Αμβροσίου, πνευματικού αναστήματος του εκλιπόντος. Συλλειτούργησαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Κώου και Νισύρου κ.Ναθαναήλ ο Β΄, ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμ. κ.Ναθαναήλ, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους και πλήθος κληρικών, συμπροσευχομένου του Σεβ. Μητροπολίτου Ελβετίας κ.Ιερεμίου.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας έγιναν στον προ του Μητροπολιτκού Μεγάρου « Ευαγγελισμός» χώρο τα αποκαλυπτήρια της προτομής του αειμνήστου Ιεράρχη, που φιλοτέχνησε ο Καλύμνιος καλλιτέχνης Σακελλάρης Κουτούζης και είναι προϊόν πρωτοβουλίας μίας πλειάδας πνευματικών τέκνων του μακαριστού Ιεράρχη και της συνδρομής διαφόρων Κώων.

Πρώτος μίλησε ο κ. Γιάννης Ιωαννίδης, εκδότης της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΩ», εκ μέρους της επιτροπής πρωτοβουλίας που αποτελούν οι: Ζαχαρίας Τσιρπανλής, Αριστείδης Ζαμάγιας, Μιχάλης Σωμός, Β. Χατζηβασιλείου, Κώστας Μωρές, Ανδρέας Χατζημιχαήλ, Κώστας Λεοντίου, Ματθαίος Καζαμίας, Μαρία Φορόζη, Γιώργος Σοφός και Γιάννης Ιωαννίδης. Μετά αναγνώσθηκε το πρακτικό του Δήμου Κω για την παραχώρηση του χώρου.

Στη συνέχεια μίλησε ο Δήμαρχος Κω κ.Γεώργιος Κυρίτσης και, τέλος, εμφανώς συγκινημένος, ο Σεβ. Μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου κ.Αμβρόσιος. Στην ομιλία του ο Σεβ/τος αναφέρθηκε λεπτομερώς και εμπεριστατωμένα στη ζωή και το έργο του εκλεκτού Ιεράρχη, ο οποίος υπήρξε « ιεροπρεπής, ευλαβής, φιλακόλουθος, σεμνός και ταπεινός προ του θυσιαστηρίου και ένδακρυς όταν μνημόνευε υπέρ υγείας και σωτηρίας του υπό της χάριτος του Θεού εμπιστευθέντος αυτώ ποιμνίου, ο μεμετρημένος Ιεράρχης, ο έχων πεπαρησιασμένην την γνώμην, ευθαρσώς, προ ουδενός ορρωδών , δια το συμφέρον της τοπικής μας Εκκλησίας. Όλα ταύτα απόρροια μακροχρονίου διακονίας εν τη Εκκλησία, θεοφιλούς προσφοράς εις την υπηρεσίαν του ανθρώπου και αφοσιώσεως εις τον Θεόσωστον θεσμόν της Εκκλησίας και του Πανσέπτου Θρόνου», ο Ιεράρχης που τόσο αγάπησε αλλά και αγαπήθηκε από το λαό της Κω.

Στην τελετή παραβρέθηκαν η Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου Μοναχή Μαριάμ, ο Βουλευτής Δωδεκανήσου κ.Νικόλαος Ζωίδης, η Έπαρχος Κω- Νισύρου κ.Μαρία Κυπραίου, ο Δήμαρχος Κω κ.Γεώργιος Κυρίτσης, ο Ταξίαρχος, άλλοι επίσημοι και πλήθος κόσμου.

©π.Καλλίνικος Μαυρολέων

Οι φωτογραφίες είναι προσφορά του δημοσιογράφου κ.Γιώργου Γιαουρδήμου, τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά!

Παραθέτουμε εδώ ολόκληρο το λόγο του Σεβ/του Μητροπολίτη Καρπάθου και Κάσου κ.Αμβροσίου.

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΠΑΘΟΥ ΚΑΙ ΚΑΣΟΥ κ.κ. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΩΟΥ ΚΥΡΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

ΚΩΣ, 9.8.2009

Ιστάμεθα σήμερον εδώ στα αποκαλυπτήρια της προτομής Σου εν βαθυτάτη συγκινήσει και εις τα χείλη μας ανεβαίνουν τα λόγια του ποιητού Αριστοτέλους Βαλαωρίτου και λέγομεν και ημείς δακρύοντες :

«Πως μας Θωρείς ακίνητος … που τρέχει ο Λογισμός σου,
τα φτερωτά σου τα όνειρα … Γιατί στο μετωπό σου
να μη φυτρώνουν, γέροντα, τόσαις χρυσαίς αχτίδες,
όσαις μας δίδ’ η όψη σου παρηγοριαίς κ’ ελπίδες…
γιατί στα ουράνια χείλη σου να μη γλυκοχαράζει,
πατέρα ένα χαμόγελο; …»

Πράγματι αγαπητοί μου Κώοι είναι ιδιαιτέρα η στιγμή και ιδιαιτέρα η συγκίνηση αναλογιζόμενοι την μορφήν το έργον την προσωπικότητα την αγίαν βιοτήν και πορεία, του εγκωμιαζομένου αοιδίμου Μητροπολίτου Κώου κυρού Ναθαναήλ.
Ο κατά κόσμον Χρυσόστομος Δικαίος εγεννήθη το 1919 εις Αγρίδια της νήσου Ίμβρου. Μετά τα εγκύκλια μαθήματα φλεγόμενος από ένθεον ζήλον δια την Εκκλησίαν και τον μοναχισμόν, ανεχώρησε νύκτα με μικρόν πλεούμενον και απεβιβάσθη εις την Σαμοθράκην και εκείθεν έφθασε εις το Άγιον Όρος πλησίον του συντοπίτου του Μοναχού Φιλίππου Λαυριώτου δια να περιληφθεί εις την συνοδείαν του Γέροντος Αμβροσίου Λαυριώτου γνωστού του από την πολυετή παρουσίαν του εις τα εν Ίμβρω μετόχια της Μεγίστης Λαύρας.
Εις την Μεγίστην Λαύραν εκάρη Μοναχός λαβών παρά του Γεροντός του το Όνομα Ναθαναήλ. Ενεγράφη εις την Αθωνιάδα Σχολήν και αργότερα εχειροτονήθη Διάκονος.
Εις τα χρόνια του Β.’ παγκοσμίου πολέμου και εις τα δύσκολα χρόνια της τριπλής κατοχής της Πατρίδος μας, απεφάσισεν να μεταβεί ως εθελοντής εις την Μέσην Ανατολήν.

Το εγχείρημα μεγάλο αλλά και ο πόθος και η αγάπη προς την Πατρίδα μεγαλύτερος. Με μικρόν πλεούμενον μετέβη από την Σκύρο εις τα παράλια της Μικράς Ασίας όπου και συνελήφθη από τους Τούρκους και ενεκλείσθη εις τας φυλακάς από τας οποίας εδραπέτευσεν και μετά από οδήσσειαν πότε οδοιπορών και πότε εποχούμενος έφθασεν εις την Γάζαν της Παλαιστίνης.
Εκεί εχειροτονήθη πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτην Ενόπλων Δυνάμεων Παντελεήμονα Φωστήνη και απεστάλη ως λοχαγός εις την Ελληνικήν Μονάδα του Ελ Αλαμέιν πλησίον των στρατηγών Παπαδοπούλου και Τσακαλώτου, ενταχθείς εις την Τρίτην Ορεινήν Ταξιαρχίαν του Ρίμινι. Πολλά έλεγε δια το έπος των Ελλήνων εις τον φρικτόν και αβυσαλέον πόλεμον του Ελ Αλαμέιν και του Ρίμινι.
Μετά την επιστροφή του εις την Ελλάδα ενεγράφη εις την Θεολογικήν Σχολήν του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και συγχρόνως διορίσθη εφημέριος και προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Φιλοπάππου τον οποίον και ανήγειρεν εκ βάθρων καταστήσας αυτόν εις ένα εκ των ωραιοτέρων Ναών των Αθηνών.
Την εποχή εκείνη απεστάλη από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών εις την υπό του μεγάλου σεισμού καταστραφείσαν Κεφαλλονιάν όπου με πίστην και αυταπάρνησιν προσέφερεν τας υπηρεσίας του εις τους σεισμόπληκτους και ταλαιπωρημένους κατοίκους της.
Μετά την αποφοίτησίν του εκ της Θεολογικής Σχολής υπό του Καθηγητού αειμνήστου Βέλλα απεστάλη εις την Λυών της Γαλλίας δια περαιτέρω σπουδάς εις την ερμηνευτικήν Θεολογίαν.
Το έτος 1952 με την επαναλειτουργίαν της Αθωνιάδος Σχολής ο Πατριάρχης Αθηναγόρας εκτιμών την προσωπικότητά του και την αφοσίωσίν του εις την Εκκλησίαν τον διόρισεν Σχολάρχην της Αθωνιάδος.
Μεγάλο το έργον δύσκολα έως ανυπέρβλητα τα προβλήματα της αρτυσυστάσης Σχολής και όμως με τον ζήλον μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα κατόρθωσε να αναδείξη την Σχολήν φυτώριον ένθεον δια την πρόοδον και την προκοπήν μοναχών και Λαϊκών με ένα και μοναδικόν όνειρον την επάνδρωσιν των Ιερών Μονών με νέους κατηρτισμένους μοναχούς.
Το έργον εγένετο συντόμως γνωστόν και ο τότε Πατριάρχης Αθηναγόρας μέσα σε μίαν τριετίαν τον εξέλεξεν Επίσκοπον Μιλητουπόλεως εις ηλικίαν 35 ετών, της χειροτονίας του τελεσθείσης εν Αγίω Όρει εις τον μεγαλοπρεπή Ναόν του Αγίου Ανδρέου Σεραγίου, υπό του Μητροπολιτών Δέρκων Ιακώβου, Ίμβρου και Τενέδου Μελίτωνος και Μαρωνείας και Θάσου Τιμοθέου.
Από της εις Επίσκοπον χειροτονίας του και μετέπειτα η παρουσία του είναι εμφανής εις όλας τας εκφάνσεις του Αγίου Όρους με κορύφωμα την χιλιετηρίδα του Αγίου Όρους εις την οποίαν κατέχει την θέσιν του αντιπροέδρου της επιτροπής εορτασμού.
Η χιλιετηρία του Αγίου Όρους και της πρώτης Μονής της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Αθανασίου είναι ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά γεγονότα της Εκκλησίας μας εκεί συγκεντρώθησαν Βασιλείς και Άρχοντες και όλες οι κορυφές της Ορθοδόξου Εκκλησίας με επικεφαλής τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Αθηναγόραν ως κυριάρχην επίσκοπον του Αγίου Όρους.
Την στιγμήν αυτήν δεν είναι δυνατόν να εκτεθούν όλα εκείνα τα ένδοξα και θαυμαστά τα οποία έλαβαν χώραν εις το μοναδικόν εν τω κόσμω συγκροτημένον Μοναχικόν Πανορθόδοξον σύστημα.
Η προσφορά του εγκωμιαζομένου επέφερε την δικαίαν αναγνώρισιν και ετιμήθη από μεν της Πολιτείας με τον Χρυσούν Σταυρόν του Φοίνικος και υπό της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας με την προαγωγήν του εις Τιτουλάριον Μητροπολίτην Μιλητουπόλεως.
Δώδεκα συναπτά έτη διηκόνησεν ως Επίσκοπος του Θρόνου εις το Άγιον Όρος και εστάθη εις την έπαλξιν αυτήν ως λύχνος αείφωτος της Εκκλησίας αποσπάσας την αγάπην και τον σεβασμόν ολοκλήρου του Αγιορειτικού κόσμου.
Επέστη όμως ο καιρός όταν ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου να τεθεί εις την υπηρεσίαν της ποιμενούσης Εκκλησίας και κατά το έτος 1967 εξελέγη υπό της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Μητροπολίτης της Αγιωτάτης Μητροπόλεως Κώου, εις διαδοχήν του Μητροπολίτου Αυτής Εμμανουήλ Καρπαθίου.
Αναχωρών εξ Αγίου Όρους άφησε άξιον διάδοχον εις την διεύθυνσιν της Αθωνιάδος Σχολής τον Αρχιμ. Χρυσόστομον Λαυριώτην και νυν Επίσκοπον Ροδοστόλου.
Από τους μαθητάς του κατά την περίοδον της Σχολαρχίας του περίπου δώδεκα εγένοντο Αρχιερείς και άλλοι καθηγηταί Ιερείς ακόμη και εκδόται Χριστιανικών εντύπων.
Και τώρα σεβαστέ μοι Γέροντα, επέστη ο καιρός της αφίξεώς Σου εις την ευλογημένην από τον Θεόν Ιεράν Μητρόπολιν Κω.
22α Ιουνίου και από το πλοίον «Αικατερίνη» αποβιβάζεται ο Σεπτός ποιμενάρχης εις την προ του Δημαρχείου προβλήταν υπό τας ιαχάς Άξιος – Άξιος του λαού της Κω συνοδευόμενος υπό του Πατριαρχικού Εξάρχου Μητροπολίτου Σταυρουπόλεως Μαξίμου. Εις την προσφώνησιν του Δημάρχου απαντά με την έκφρασιν της ευγνωμοσύνης προς τον Θεόν και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον με την ολιγόλογον φράσιν «…ήρθα δια να ειρηνεύσω και να γαληνεύσω τας ψυχάς Σας, ήρθα να υπηρετήσω και όχι να υπηρετηθώ…»
Αι Λαμπραί τελεταί κάποτε τελειώνουν και τότε ευρέθη προ των προβλημάτων και του ισχνού Μητροπολιτικού ταμείου των 692 δραχμών.
Ο πανδαμάτωρ χρόνος τρέχει και αρχίζει το έργον της Ανορθώσεως πρώτον του Πνευματικού Τομέως και ύστερον του Φιλανθρωπικού τα έργα που συντελούνται προκαλούν τον θαυμασμόν διότι το ένα διαδέχεται το άλλο δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι η Μητρόπολις είχεν μετατραπεί εις ένα εργοτάξιον με αναγέρσεις Ιερών Ναών της Κεφάλου, του Ζηπαρίου και του Πλατανίου με ανεγέρσεις παρεκκλησίων με εξωραΐσεις και Αγιογραφίες των Ναών με την Ανέγερσιν της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου με την ανέγερσιν του Γηροκομείου και μιας πολυκατοικίας δια την κάλυψιν της λειτουργίας του Γηροκομείου.
Η πνευματική εστία μετά βιβλιοθήκης και Αναγνωστηρίου, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου με την συγκέντρωσιν Ιερών κειμηλίων και εικόνων αλλά και χώρον εις την πνευματικήν εστίαν δια την συλλογήν λαογραφικού υλικού.
Συμπαραστάται του όλου έργου ο ευλογημένος και περιούσιος Λαός της Κω που τον ηγάπησε και τον ελάτρευσε από την Ιστορικήν ημέραν της 28ης Οκτωβρίου του 1967 όταν ηρνήθη να τελέσει την επίσημον δοξολογίαν εις τον Μητροπολιτικόν Ναόν του Αγίου Νικολάου εάν δεν ελευθερώνοντο οι 18 κρατούμενοι δια δήθεν ανατρεπτικήν του καθεστώτος της 21ης Απριλίου δράσιν˙ και όταν ήρχισαν ελεύθεροι να εισέρχονται εις τον Ναόν οι στίχοι της δοξολογίας «Δόξα σοι τω δείξαντι το φως και επί γης ειρήνη …» εδόνησαν τας ψυχάς και όλον τον Κωακόν λαόν που είχεν καταλάβει τον αύλειον χώρον και τους πέριξ δρόμους.
Υπήρξεν ο καλός ποιμήν που εθυσίαζε την Αρχιερατικήν του Σταδιοδρομίαν δια την ελευθερίαν και αξιοπρέπειαν του ποιμνίου του.
Αλλά και όταν τα Ελληνοτουρκικά θέματα οξύνθησαν με την απόβασιν των Τούρκων και την κατάληψιν μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας και με την επακολουθήσασαν επιστράτευσιν ηγήθη της προσπαθείας όπως με χρήματα της Ιεράς Μητροπόλεως αλλά και εράνου μεταξύ του Κωακού Λαού δια την κατασκευήν παρακτίων πολυβολίων δια την κατά το δυνατόν ασφάλειαν της νήσου μέχρι της αφίξεως Ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων.
Και ο πανδαμάτωρ χρόνος διαδέχεται το ένα έτος μετά το άλλο με την έντονον δραστηριότητα της φωτεινής προσωπικότητος του εγκωμιαζομένου σήμερον αειμνήστου Μητροπολίτου Ναθαναήλ.
Δώδεκα συναπτά έτη εκκλησιαστικής ποιμαντικής διακονίας και μερίμνης δια την πνευματικήν αναζωογόνησιν του ευλογημένου Λαού της Θεοσώστου αυτής επαρχίας. Επιλήψει μου ο χρόνος διηγούμενον, άλλωστε η μαρτυρία όλων μας είναι γνωστή καθώς είναι γνωστά εις όλους τα έργα και αι ημέραι του εκλιπόντος Μεγάλου Ιεράρχου.
Υπήρξεν Ιεροπρεπής, ευλαβής φιλακόλουθος σεμνός και ταπεινός προ του θυσιαστηρίου και ένδακρυς όταν μνημόνευε υπέρ υγείας και σωτηρίας του υπό της χάριτος του Θεού εμπιστευθέντος αυτώ ποιμνίου, όντως έρχονται εις τα χείλη μου τα λόγια της Σοφίας Σειράχ (στ.11,7) όταν τον βλέπαμε Γίγαντα εις την Ωραίαν Πύλην «εν αναβάσει θυσιαστηρίου σου αγίου εδόξασε περιβολήν Αγιάσματος… ως ηλιος εκλάμπων επί Ναόν Υψίστου» μελίρητος εις την φωνήν, ως άριστος γνώστης της βυζαντινής μουσικής.
Και τώρα αγαπητοί μου Κώοι έρχομαι εις την ημέραν εκείνην της 24ης Απριλίου ημέραν αναχωρήσεως εκ της Κω κατόπιν συστάσεως των Ιατρών δια τας Αθήνας προκειμένου να υποβληθεί εις περαιτέρω Ιατρικάς εξετάσεις και η απόφασις δεν αργεί να έρθει από τους καθηγητάς του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Αθηνών, Οικονόμου και Ρωμανού, καθολικός καρκίνος και η ανακοίνωσις αυτή πέφτει ως κεραυνός εν αιθρία εις όλους.
Δύο αλλεπάλληλες εγχειρήσεις σε διάστημα ολίγων ημερών με μίαν και μοναδικήν ελπίδα να παραταθεί το τέλος όσον το δυνατόν αργότερα, να κρατηθεί εις την ζωήν δια να εξακολουθήσει την προσφοράν του εις την Μητρόπολιν.
Αι ημέραι της οδύνης ατελείωτες εις το Ιπποκράτειον Νοσοκομείον μέχρι της αποφάσεως του ιατρικού συμβουλίου δια την δυνατόν μεταφοράν του εις την Κω.
24 Ιουνίου 1979 με την βραδυνήν πτήσιν της Ολυμπιακής αφικνείται εις το κατάμεστον από κόσμον αεροδρόμιον της Κω, με ένα ξέφρενο πλήθος που προσπαθεί να τον πλησιάσει, να τον αγγίξει, να τον ασπασθεί, να του δώσει δύναμη και κουράγιο να εκφράσει τον σεβασμόν και την αγάπη του˙ και η συνέχεια τελειώνει εις τον αύλειον χώρον της Μητροπόλεως από χιλιάδας κόσμου και εκείνος όση δύναμη του έδιδε ο Θεός τας στιγμάς εκείνας από του εξώστου, ευλογεί τον λαόν , το αγαπημένο του ποίμνιο, και λέγει: «η λέξις ευγνωμοσύνη είναι πολύ μικρά δια να εκφράσει τα συναισθήματά του εις ανταπόδοσιν αυτής της αγάπης»˙ και τότε μυριόστομος ακούγεται η φωνή του Λαού να ψάλλει: «Ναθαναήλ του Σεβασμιωτάτου και Θεοπροβλήτου Μητροπολίτου της Αγιωτάτης Μητροπόλεως Κώου πολλά τα έτη». Όλοι δακρύζουν και άλλοι κλαίνε με λυγμούς. Τούτη τη στιγμή μου έρχεται στα χείλη μου και πάλιν ο ποιητής που λέγει: «Τώρα σε βλέπει γίγαντα πατέρα το ποίμνιόν Σου.»
Δύσκολες αι ημέραι στο κρεβάτι του πόνου αλλά με αδάμαστη καρτερία στην πίστη του ότι θα λειτουργήσει την ημέρα της Παναγίας στον Μητροπολιτικό Ναό και ακούγεται η φωνή του ενώπιον των παρισταμένων Ιερέων να λέγει: «Αμβρόσιε φέρε τα άμφια που θα φορέσω κατά την Λειτουργίαν». Δυστυχώς αυτά τα άμφια τα εφόρεσε φευ όμως άπνους και κατακείμενος νεκρός κατά την τελεσθείσαν λειτουργίαν εις τον Μητροπολιτικόν Ναόν.
Όλας αυτάς τας ημέρας, όλος ο λαός της Κω διήλθεν δια να τον ασπασθεί και να λάβει την πατρικήν ευχήν του.
Ο Δήμος της Κω σε πανηγυρική συνεδρίαση εις τον Ναόν του Ευαγγελισμού προέβη εις την απόφασιν να τον ανακηρύξει επίτιμον Δημότην Κω και να του απονείμει το χρυσούν μετάλλιον της Νήσου. Ο Δήμαρχος προσφωνών του είπε ότι τον ανεγνώρισαν επίτιμον δημότην δια να αναπληρώσουν εις την ψυχήν του την χαμένην πατρίδα του Ίμβρον. Και ο αείμνηστος Μητροπολίτης καταφανώς συγκεκινημένος αφού δια μίαν εισέτι φοράν εξέφρασεν την εγνωμοσύνην του, διηρωτήθη δια τας πολλάς εκδηλώσεις αλλά και τα συμβάντα που λαμβάνουν χώραν τας ημέρας αυτάς προς το ταπεινόν του πρόσωπον.
Η πάνδημος αυτή εκδήλωσις ήτο και η τελευταία δημόσια εμφάνισίς του προς τον ευλογημένον λαόν της Κω.
Λίγες μένουν αι ημέραι κατά τας οποίας καθημερινώς λαμβάνει το σώμα και το αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και οι Παρακλήσεις εις τους Ναούς καθημερινώς εντείνονται και αι αγρυπνίες εις τας Ιεράς Μονάς του Αγίου Όρους πληθαίνουν υπέρ της υγείας του, όπως, και η πίστις του ότι την ημέραν της Παναγίας θα είναι λειτουργός εις τον Μητροπολιτικόν Ναόν.
13η Αυγούστου 1979 αποφράς ημέρα˙ περί την 10ην βραδινήν φεύγει από την ζωήν για να πορευθεί εις τα αιωνίους μονάς με την πεποίθησιν ότι τον αγώνα τον καλόν ηγώνησεν την πίστιν τετήρησεν εν αναμονή του ουρανίου στεφάνου και με την ακράδαντον πίστιν του ότι παραδίδει το πνεύμα του εις τον Θεόν επ’ ελπίδι ζωής αιωνίου.
Πάνδημος η εκδημία του, λαοθάλασσα εις το τριήμερον προσκύνημά του, αμέτρητα τα ψηφίσματα, μεσίστιαι αι σημαίες, καθολικόν το πένθος, κλειστά επί τριήμερον τα δημόσια καταστήματα και τα πάσης φύσεως κέντρα διασκεδάσεως. Κατανυκτική η Νεκρώσιμος Ακολουθία με την παρουσία Επτά Αρχιερέων της Δωδεκανήσου και άλλων εκ της Ελλάδος και Κρήτης με την παρουσίαν του Πατριαρχικού Επιτρόπου Μητροπολίτου Σταυρουπόλεως Μαξίμου, συγκινητικοί οι εκφωνηθέντες Λόγοι˙ και πιο συγκινητική η πορεία του δια των οδών της Νήσου με κατεύθυνσιν την Ιεράν Μονήν Αγίου Νεκταρίου ως μόνιμον τόπον της διαμονής του το οποίον ο ίδιος εζήτησεν.
16 Αυγούστου στις 3 μ. μ. το χώμα της Κω δέχθηκε στα σπλάχνα του το δικό του σώμα εις ηλικίαν μόλις 59 ετών.
Επιθυμώ να κλείσω την μικράν μου αυτήν ομιλίαν, μικράν βεβαίως δια την μεγάλην του Προσωπικότητα με δύο δικά του κείμενα. Το ένα απευθύνεται προς τον λαόν της Κω άμα τη επανόδω του από το Ιπποκράτειον Νοσοκομείον Αθηνών, τον Ιούνιον 1979.

Κείμενον Α’
«Προς τον ευλογημένο και περιούσιον Λαόν της Θεοστηρίκτου και Θεοσώστου Ιεράς Μητροπόλεως.
Λαέ της Κω, Επιστρέψας με την βοήθειαν του Θεού εις το ευλογημένο νησί μας πρώτη μου σκέψη ήταν να επικοινωνήσω μαζί σου για να σου εκφράσω τις πιο Θερμές και ολοκάρδιες ευχαριστίες μου για τη θερμή και άδολη συμπαράστασή σου στις δύσκολες ώρες που πέρασα.
Είμαι βέβαιος ότι μετά τον Θεόν και την επιστήμην η αγάπη η δική σου ήταν εκείνη που μου έδωσε θάρρος και δύναμη για να αντιμετωπίσω τον ψυχικό και σωματικό κλονισμό που πέρασα. Την ώρα αυτή που βρίσκομαι και πάλι κοντά σου σε διαβεβαιώ ότι: ο,τι έκαμες για μένα δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Θα το διατηρήσω σαν την πιο όμορφη ανάμνηση της ζωής μου. Η εικόνα που αντίκρισα βγαίνοντας από το αεροπλάνο αλλά και όταν έφθασα στη Μητρόπολη χαράχθηκε τόσο βαθειά μέσα στην ψυχή μου ώστε θα μείνει για πάντα.
Σε ευχαριστώ και σε ευλογώ από τα βάθη της ψυχής μου.
Ο Κώου Ναθαναήλ.»

Και το δεύτερον που βγαίνει από τα ουράνια χείλη του που γλυκοχαράζει το πατρικόν χαμόγελον, είναι η πνευματική του διαθήκη προς το ποίμνιόν του γραμμένη την 24η Απριλίου ημέραν της αναχωρήσεώς του δια τας Αθήνας.

Κείμενον Β’
Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΤΟΥ
«Εν ονόματι της Αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος, σήμερον 24 Απριλίου του Σωτηρίου έτους 1979 ο υποφαινόμενος Μητροπολίτης Κώου Ναθαναήλ σώας και ακμαίας έχων τας πνευματικάς και σωματικάς μου δυνάμεις και αναλογιζόμενος το αδηλον του Θανάτου επί τη αναχωρήσει μου εις Αθήνας δι’ιατρικάς εξετάσεις, απεφάσισα να απευθυνθώ εις τους αγαπητούς μου Κώους δια να απευθύνω ίσως τον ύστατον χαιρετισμόν.
Εις όλον το πνευματικόν μου ποίμνιον το οποίον ηγάπησα και υπηρέτησα με όλας μου τας δυνάμεις παρέχω τας ευχάς και ευλογίας μου. Ζητώ συγχώρησιν από όλους όσους τυχόν ακουσίως και εν αγνοία μου ελύπησα και παρέχω συγχώρησιν εις όλους.
Τους αγαπητούς μου ιερείς τους οποίους ηγάπησα ως αδελφούς παρακαλώ να με ενθυμούνται εις τας προσευχάς των.
Εις τας αδελφάς της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου, παρακαλώ να συνεχίσουν το πνευματικόν των έργον με την βεβαιότητα ότι ο μισθός των θα είναι πολύς.
Τέλος εις τους νέους και τα παιδία της Κω τα οποία ηγάπησα ως πραγματικός Πατέρας των, ζητώ να μη ξεχάσουν ποτέ ότι είναι ορθόδοξοι Χριστιανοί και Έλληνες.
Με όλην μου την αγάπην
Ο ΚΩΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ»

«Τριάντα χρόνοι πέρασαν σαν νάτανε μια μέρα…
Για σας που είσθε αθάνατοι φεύγουν γλυκειαίς
πατέρα πετούν οι ώραις αμέτρητες στου τάφου το λιμάνι.
Για μας :. . . και μόνη μια στιγμή αρκεί να μας πικράνη
Τριάντα χρόνοι πέρασαν και ακόμη ο πόνος ο βουβός
βαθειά μας βόσκει την καρδιά… με τα χλωρά τα φύλλα
ανθοβολεί κι ο τάφος σου και στα μνημόσυνά σου…»

Υπήρξε πάντα εις όλα τα μεγάλα γεγονότα της Εκκλησίας μας εις την ακριτικήν αυτήν εσχατιάν της Ελληνικής γης. Από των κατ’ ιδίαν συσκέψεων, τη ευλογία πάντοτε του Πανσέπτου Θρόνου των Ιεραρχών της Δωδεκανήσου, δια την επίλυσιν των διαφόρων θεμάτων της περιοχής, ήτο πάντοτε ο μεμετρημένος Ιεράρχης, ο έχων πεπαρησιασμένην την γνώμην, ευθαρσώς, προ ουδενός ορρωδών , δια το συμφέρον της τοπικής μας Εκκλησίας. Όλα ταύτα απόρροια μακροχρονίου διακονίας εν τη Εκκλησία, θεοφιλούς προσφοράς εις την υπηρεσίαν του ανθρώπου και αφοσιώσεως εις τον Θεόσωστον θεσμόν της Εκκλησίας και του Πανσέπτου Θρόνου.

«Και τώρα το μάρμαρο της προτομής σου μένει βουβό…
και θα μένει ακόμα ποιός ξέρει ως πότ’ αμίλητο το νεκρικό
σου στόμα…
Κοιμάται και ονειρεύεται… και τότε θα ξυπνήσει
για να βροντήσει το φλογερόν κήρυγμα προς τον αγαπημένο σου
λαό της Κω» να ειρηνεύσουν με τον Θεόν και τον συνάνθρωπόν του.

Την στιγμήν αυτήν επιθυμώ να εκφράσω τας θερμάς μου ευχαριστίας προς τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην και ποιμενάρχην Κώου και Νισύρου και λίαν μοι αγαπητόν εν Χω αδελφόν κ. Ναθαναήλ δια την πρόσκλησίν του, όπως παραστώ εις τα αποκαλυπτήρια του αειμνήστου Μητροπολίτου Κώου Ναθαναήλ καθώς και δια των υπό της Μητροπόλεως συμβουλών εις την τοποθέτησιν της προτομής του εις τον αύλειον χώρον προ του Ευαγγελισμού.

Ευχαριστώ πάντας τους αγαπητούς μου Κώους τας αρχάς και εξουσίας της νήσου αρχής γενομένης από τους κ. Βουλευτάς, τον κ. Έπαρχον, τον κ. Δήμαρχον, τας διοικητικάς και Στρατιωτικάς αρχάς και όλους τους προϊσταμένους των υπηρεσιών.

Τους αγαπητούς Ιερείς της νήσου που διηκόνησαν μαζί του την τοπικήν Εκκλησίαν, τας Μοναχάς της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου που κρατούν όλα αυτά τα χρόνια ακοίμητον την κανδήλαν επί του τάφου του.
Όλως ιδιαιτέρως όμως θέλω να ευχαριστήσω τον αγαπητόν μου κ. Ιωάννην Ιωαννίδην Εκδότην-Διευθυντήν της εφημερίδος «Το βήμα της Κω» δια την συμπαράστασιν εις όλην την αρχιερατικήν διακονίαν του αειμνήστου Ναθαναήλ.
Επίσης τον ευχαριστώ δια την πρωτοβουλίαν να στηθεί η προτομή του και τον δια της εφημερίδος διενεργηθέντα έρανον.
Αγαπητέ μου Γιάννη πιστεύω ότι από κει ψηλά που βρίσκεται η ψυχή του, ευλογεί την αγάπη σου και την προσφοράν σου.

+ Ο ΚΑΡΠΑΘΟΥ ΚΑΙ ΚΑΣΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Advertisements
This entry was posted in Επικαιρότητες, Εκκλησιαστικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s