ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 23

                                                                  Ἁγιογρ. ἀνάγν.: Ἰακ. 1, 1-18

 Γιατὶ μὲ τὸ νὰ κόβει κανεὶς τὸ θέλημά του, ἀποκτᾶ τὴν “ἀπροσπά­θεια” καὶ ἀπὸ τὴν “ἀπροσπάθεια” ἔρχεται μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, σὲ τέλεια “ἀπάθεια”. Μπορεῖ δὲ σὲ μικρὸ διάστημα νὰ κόψει κανεὶς δέκα θελήματα, καὶ σᾶς λέω πῶς:

Κάνει ἕνα μικρὸ περίπατο καὶ βλέπει κάτι, καὶ τοῦ λέει ὁ λογισμός: «Κοίταξε ἐκεῖ», καὶ λέει στὸν λογισμό: «Ὄχι, δὲν κοιτάζω καθόλου», καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δὲν προσέχει. Πάλι συναντᾶ μερικοὺς ποὺ κουβεντιάζουν, καὶ τοῦ λέει ὁ λογισμός: «Πὲς καὶ σὺ αὐτό», καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δὲν λέει. […] Βλέπει κάτι, καὶ τοῦ λέει ὁ λογισμός: «Ρώτησε ποιὸς τὸ ἔφερε;», καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δὲν ρωτάει. Καὶ ἔτσι κόβοντας συχνὰ – πυκνὰ τὸ θέλημά του, συνηθίζει νὰ τὸ κόβει καὶ ἀρχίζοντας ἀπὸ τὰ μικρὰ φθάνει νὰ κόβει μὲ ἄνεση καὶ χαρὰ καὶ τὰ μεγάλα.

Καὶ ἔτσι καταλήγει νὰ μὴν ἔχει καθόλου θέλημα, ἀλλὰ ὁτιδήποτε συμβεῖ τὸν ἀναπαύει, σὰν νὰ γίνεται μὲ τὸ θέλημ.α του. Καὶ χωρὶς νὰ θέλει ὁ ἴδιος νὰ κάνει τὸ θέλημά του, βρίσκεται πάντοτε νὰ τὸ κάνει. Γιατί, γιὰ ὅποιον δὲν ἔχει δικό του θέλημα, καθετὶ ποὺ γίνεται, εἶναι καὶ δικό του.

Ἀββὰς Δωρόθεος, Ἔργα Ἀσκητικά, κεφ. 20*

 

(* Ἡ παραπομπὴ στὶς ἐκδ. «Ἑτοιμασία», Ἱ. Μονὴ Τιμ. Προδρόμου Καρέα, Ἀθήνα 1981.)

4(35)

Advertisements
This entry was posted in Ανάσα ζωής. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s