Νεκρός οὐδείς!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ_5 (Μονή Χώρας)

Νεκρός οὐδείς!

Αρχή τελετής.

Στη μέση όλων στέκεσαι. Ξαπλωμένος. Χλωμός. Χωρίς πνοή. Κι έχεις ήδη φύγει. Για αλλού. Στερνό μεταφορι­κό σου μέσο η μηχανή η χιλιάρα. Κι όλοι εμείς τρι­γύρω σου άφωνοι. Δίχως ελπίδα.

Η ηλικία μας; γύρω στα είκοσι. Κι εσύ, στα δε­καεννιά. Γιατί να φύγεις;… Μας πνίγει τ’ άδικο.

Θεέ, πού είσαι; Δε μας ακούς; Γιατί μας παίρ­νεις τους δικούς μας;… Κι αν δεν υπάρχεις;

Χαραγμένα τα πρόσωπα γύρω απ’ το σκού­ρο σου κρεβάτι. Σκοτεινά.

Κι ο παπάς τελειώνει τις ευχές.

«Δεύτε τελευταίον ασπασμόν».

Τέλος τελετής.

Πομπή.

Ήρθε η ώρα. Κατεβαίνεις. Στο χώμα μέσα. Η μάνα σου καταρρέει. Ο πατέρας φεύγει.

Κι εμείς μένουμε.

Διακόσιοι νέοι βουβοί.

Μισή ώρα περνά. Κανείς δε φεύγει.

Τρεις μέρες από τη γιορτή μόλις περάσαν. Δε θα δεις εσύ στη γη την αλλαγή του χρόνου. Κι αυτό μας τρελαίνει.

Διακόσιοι νέοι βουβοί.

Ο θάνατος γέμισε την ψυχή μας με απορίες, βασανιστικά ερωτή­ματα που ζητούν απάντηση. Ο θάνατος μάς γέμισε με τρόμο.

Οι μαυροντυμένοι άνδρες τελειώσαν τη δουλειά και φεύγουν. Κανείς άλλος δεν κινείται. Όλοι κοιτούν το νέο σου σπίτι. Το χώμα το φρεσκοσωριασμένο από πάνω.

Και η ελπίδα έσβησε. Τα δάκρυα, ούτε αυτά έχουν πια χώρο. Μονάχα φόβος, απορία και λύπη ανέκφραστη. Περιμένουμε κάποιον να μας πει να αλλάξουμε… τη λύπη σε χαρά. Κάποιον να μας βεβαιώσει. …Κανείς δεν έρχεται. Κανείς δε μας μιλά. Αρχίζουμε να φεύγουμε, τρία τέταρτα μετά το τέλος. Θεέ, που είσαι; Δεν μας ακούς;

Στείλε μας ανθρώπους. Να μας μιλήσουν. Να μας δείξουν Εσένα. Να μας πείσουν. Να μας τραγουδήσουν τον παιάνα Σου τον αναστάσιμο.

Όλοι εμείς που δεν ξέρουμε, που δεν είδαμε, που δεν μας είπε κανείς ποτέ και τίποτα. Περιμένουμε.

Να ακούσουμε από τους ανθρώπους Σου όχι να το λένε μόνο, μα να το ζουν.

Αυτό που τα χείλη των παιδιών Σου τραγουδούν -κι ας κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε.

Αυτό που η κτίση όλη το φωνάζει.

Αυτό που κάνει και «χαίρουσιν άγγελοι» και «φρίττουσι δαίμονες».

Να το ξανακούσουμε. Να το ζήσουμε. Να αλλάξουμε… τη λύπη σε χαρά. Ακούγοντάς το.

Αυτό που έφερες.

«Νεκρός ουδείς επί μνήμασι».

Χριστός Ανέστη!
Επιμέλεια: Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος

Φοιτ. Μαθηματικών ΕΚΠΑ

 Χριστιανική Φοιτητική Δράση Αθηνών

Από το περιοδικό «Παρεμβολή»

Advertisements
This entry was posted in Ανάσα ζωής, Κατηχητικά, Ποιμαντική νέων. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s