Ποιος θα διαλέξει τον νονό/ανάδοχο; ποιμαντικά σημειώματα (1)

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ (1)

Κάθε που πλησιάζει το καλοκαίρι έρχονται πολλοί συμπατριώτες μας να δηλώσουν ημερομηνίες για τη βάπτιση του παιδιού τους ή το γάμο τους! Κι εκεί αρχίζουν… τα προβλήματα! Δυστυχώς, πολλοί εξ αυτών, δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι το μυστήριο, που επιθυμούν να τελέσει ο Ιερέας, τι προβλέπεται από την τάξη της Εκκλησίας μας κι άλλα σχετικά, που «δυσκολεύουν»τη σχέση μας μαζί τους! Κυρίως, αν από πριν, χωρίςνα γνωρίζουν σωστά, χωρίς καν να ρωτήσουν τον Ιερέα, «τάζουν» ή «υπόσχονται» ή σχεδιάζουν ή προετοιμάζουν από μήνες ήδη νωρίτερα και…. προκαλούν σε μας -κι εμείς ίσως σ’εκείνους μετά- στενοχώρια και προβλήματα!

Σκέφτηκα, ως μια προσπάθεια ενημερώσεως των αδελφών μας, αλλά και καλόπιστου διαλόγου, να δημοσιεύσω μερικά τέτοια «σημειώματα» για όσους καλοπροαίρετα πάντοτε, επιθυμούν να γνωρίσουν όσα η Εκκλησία μας πιστεύει και εντέλλεται!

Αρχίζουμε με τα του βαπτίσματος.

Ποιος θα διαλέξει τον νονό/ανάδοχο;

Ο Επίσκοπος! Ο Επίσκοπος από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια είχε την ευθύνη της κατηχήσεως του ενηλίκου, που ζητούσε να βαπτιστεί. Καθόσον αυξάνονταν οι χριστιανοί ανέθεσε στους Ιερείς την κατήχηση (τη διδασκαλία της πίστεως) κι όταν πια έγιναν πολλοί περισσότεροι, ο Επίσκοπος ή ο Ιερέας ανέθεσε και εμπιστεύτηκε τη δική του ευθύνη, το δικό του έργο στον ένα(1) ανάδοχο (νονό)! Ο ανάδοχος, δηλαδή, είναι ο εκπρόσωπος, ο εντολοδόχος, ο πληρεξούσιος του Επισκόπου ή Πρεσβυτέρου, με ειδική εντολή  να αναπληρώσει τον Ποιμένα στο συγκεκριμένο έργο της Κατηχήσεως, της κατά Χριστόν μορφώσεως, δηλαδή, του Χριστιανού που βαπτίζεται!

Αυτά και άλλα πολύ χρήσιμα, τα οποία δυστυχώς δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι Χριστιανοί, γράψει ο μακαριστός Αρχιμ. π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος στο βιβλίο του  «Προγαμιαίαι σχέσεις, πολιτικός γάμος, αμβλώσεις», 1986.

Κάντε τον κόπο να διαβάσετε και λίγα παρακάτω, για να καταλάβετε πόσο έχουμε απομακρυνθεί σήμερα από τα κριτήρια επιλογής των νονών των παιδιών μας! Τουλάχιστον να γνωρίζετε τι ΠΡΕΠΕΙ να γίνει… Γιατί αν δούμε το τι ακριβώς σήμερα γίνεται….

Έχει λοιπόν δικαίωμα ο Ποιμένας της Εκκλησίας να απαιτήσει ως πληρεξούσιό του πρόσωπο και της δικής του αποδοχής. Αν αποτύχει στην κρίση του και παραμεληθεί το έργο της Κατηχήσεως ή εκτελεσθεί πλημμελώς, έχει κι αυτός μεγάλη την ευθύνη! Θα διακινδυνεύσει κι αυτή ακόμη τη σωτηρία της ψυχής του, αφού κατά την Αγία Γραφή «επικατάρατος ο ποιών τα έργα του Κυρίου αμελώς» (Ιερ. 31,10). Εννοείται ότι και οι γονείς έχουν λόγο για το πρόσωπο του αναδόχου και γνωρίζουμε ότι οι γονείς σήμερα ορίζουν τον ανάδοχο. Εξυπακούεται, όμως, ότι υπάρχει γι’ αυτό και η σιωπηρή συγκατάθεση του Επισκόπου και του Ιερέως, ότι κατά κάποιο τρόπο, έχει παραχωρήσει στους γονείς την άδεια να βρίσκουν αυτοί μόνοι τους τον υποψήφιο αντιπρόσωπό του και πληρεξούσιό του στο έργο της κατηχήσεως του νηπίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ιερέας αποξενώνεται από το δικαίωμά του να δέχεται ως ανάδοχον / αντιπρόσωπό του οποιονδήποτε θέλουν οι γονείς, ακόμη κι αν δεν έχει ούτε τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για το έργο του. Έχει απόλυτο δικαίωμα να πει ο Ποιμένας στους γονείς: «Κύριοι, δεν αναθέτω την εκπροσώπησή μου, δεν εμπιστεύομαι το έργο μου, για το οποίο έχω βαρύτατες και απροσμέτρητες ευθύνες ενώπιον του Θεού, στον πρώτο τυχόντα, επειδή απλώς η ταυτότητά του τον εμφανίζει ως «χριστιανό ορθόδοξο». Αυτόν δεν τον δέχομαι, επειδή είναι βλάσφημος. Εκείνον δεν τον δέχομαι διότι είναι μέθυσος. Τον άλλο δεν τον δέχομαι, διότι ετέλεσε πολιτικό γάμο και έτσι αρνήθηκε έμπρακτα ένα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας.  Τον πέμπτο δεν τον δέχομαι, διότι έχει «μαύρα μεσάνυχτα» στα της Ορθοδόξου Πίστεως. Τον έκτο δεν τον δέχομαι, διότι είναι αθυρόστομος και αισχρολόγος κ.λ.π. Αδυνατώ να εμπιστευθώ σ’ αυτούς την αναπλήρωσή μου στο έργο της διδασκαλίας των Ορθοδόξων Δογμάτων και της Ορθοδόξου Ηθικής. Αυτοί θα «κατηχήσουν»!!!, αλλ’ εγώ θα δώσω λόγο στο Θεό για την «κατήχησή» τους! Γι’ αυτό αξιώ να μου φέρετε ως ανάδοχο πρόσωπο, που να εμπνέει εμπιστοσύνη όχι μόνο σε σας, αλλά και σε μένα. Αναγνωρίζω ότι και σεις έχετε λόγο στην επιλογή του αναδόχου, αφού σ’ αυτόν θα εμπιστευθείτε μέρος της πνευματικής καθοδηγήσεως του τέκνου σας. Αλλ’ έχω κι εγώ λόγο και μάλιστα ισχυρότατο, αφού σ’ αυτόν θ’ αναθέσω το μέγιστο μέρος των δικών μου έναντι του νηπίου καθηκόντων. Γι’ αυτό πρέπει ο ανάδοχος να είναι πρόσωπο κοινής αποδοχής, κοινής εμπιστοσύνης. Δεν είναι ο ανάδοχος μάρτυρας σε κάποιο συμβόλαιο αγοραπωλησίας, ώστε να είναι αποκλειστικά δική σας υπόθεση η προτίμηση αυτού ή εκείνου του προσώπου. Ο ανάδοχος είναι και δικός μου αντιπρόσωπος, δικός μου αναπληρωτής, δικός μου εντολοδόχος, δικός μου πληρεξούσιος, δικός μου συνεργάτης. Και είναι βεβαίως αδιανόητο, να μην έχω λόγο για το πρόσωπο του πληρεξουσίου και συνεργού μου!… Δε ζητώ, δε διανοούμαι να ζητήσω, συγκεκριμένο πρόσωπο. Ζητώ απλώς πρόσωπο που να ζει συνειδητώς εν Χριστώ, που να είναι ζωντανό μέλος του Σώματός Του. Σεις εκλέξατέ τον ελεύθερα. Εγώ αρκούμαι σε ό,τι ορίζει απ’ αρχαιοτάτων χρόνων η Εκκλησία για τις προϋποθέσεις του αναδόχου… (Αρχιμ. π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου (+), «Προγαμιαίαι σχέσεις, πολιτικός γάμος, αμβλώσεις», 1986).

Αλλά, θα συνεχίσουμε στο επόμενο σημείωμα! πΚ

Posted in ποιμαντικά σημειώματα, Ποιμαντική νέων | Tagged | Σχολιάστε

Κάρπαθος. Είναι κι αυτός ο αγιασμός του π. Καλλίνικου που ξεχωρίζει!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πρόγραμμα ἀκολουθιῶν Ἰανουαρίου 2023

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πρόγραμμα Θείων Λειτουργιῶν Δεκεμβρίου 2022

Posted in Επικαιρότητες | Σχολιάστε

Πρόγραμμα Θείων Λειτουργιῶν Νοεμβρίου 2022

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Συνομιλία με έναν άγνωστό μου Άγιο!


Κάθε βράδυ, στο απόδειπνο, στέκομαι απέναντί σου και σε κοιτώ. Κι εσύ με κοιτάς από την τοιχογραφία σου στη Λιτή. Διαβάζω το όνομά σου. Ἄγιος Παῦλος ὁ Ρῶσος. Δεν σε γνωρίζω. Πρώτη φορά ακούω το όνομά σου. Ξέρω τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Αλλά αυτός είναι άλλος. Σε παρατηρώ. Είσαι νέος. Στο δεξί σου χέρι κρατάς έναν σταυρό. Η αριστερή σου παλάμη είναι όρθια, γυρισμένη προς το μέρος μου. Σαν να λέει.. κράτα κι εσύ ψηλά τον Σταυρό και κάνε κι εσύ υπομονή! Μόνο αυτά βλέπω. Αλλά… γιατί κρατάς τον Σταυρό; Γιατί με την παλάμη σου μου λες να κάνω υπομονή; Εσύ; Τι άραγες να πέρασες; Θα ψάξω! Θα βρω, θα διαβάσω και θα μάθω!
Κι έψαξα. Κι έμαθα. Είσαι, λοιπόν, νεομάρτυρας! Σε έπιασαν αιχμάλωτο οι Τάταροι. Ένας Χριστιανός στην Κωνσταντινούπολη σε αγόρασε και σε άφησε ελεύθερο. Εκεί παντρεύτηκες μια Ρωσίδα και ζούσες μαζί της βίο ευσεβή και φιλόθεο. Μετά σου παρουσιάστηκε επιληψία κι έλεγες κι έκανες παραφροσύνες. Η γυναίκα σου κι οι γείτονές σου σκέφτηκαν να σε πάνε στην Παναγία του Μουγλουνίου, όπου πολλοί άρρωστοι θεραπεύονταν. Δεν ήθελες και σε πήραν με το ζόρι. Στο δρόμο συνάντησες κάποιους Τούρκους κι άρχισες να ζητάς βοήθεια, φωνάζοντας «Τούρκος είμαι, Τούρκος έγινα»! Οι Τούρκοι δεν σου έδωσαν σημασία! Οι Χριστιανοί σε πήραν στον Ναό. Δυο μέρες μετά οι Τούρκοι το ξανασκέφτηκαν κι είπαν στον Βεζίρη, πως δεν έκαναν καλά να σε αφήσουν στα χέρια των απίστων χριστιανών, να λένε πως τάχα είσαι τρελός και να σε πηγαίνουν με το ζόρι στην εκκλησία τους. Ο Βεζίρης διέταξε να συλλάβουν τους ιερείς εκείνης της εκκλησίας κι όσους χριστιανούς βρουν εκεί. Κάποιος πρόλαβε και σας ειδοποίησε. Βγήκες έξω εσύ μόνο εσύ κι ω του θαύματος, ήρθες στα σύγκαλά σου! Ήρθε ο αρχιδήμιος, έπιασε όλους όσους βρήκε στο Ναό. Τους ιερείς τους έκλεισε σε βρώμικη φυλακή. Κι άρχισε να ρωτά εσένα πώς έγινες μουσουλμάνος. Εσύ με όλη τη δύναμή σου τον διαβεβαίωσες πως κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ! Οι Τούρκοι μαρτυρούσαν πως σε άκουσαν να το λες! Του εξήγησες πως ήσουν άρρωστος και σε πήγαιναν στην εκκλησία για να θεραπευτείς! Ή θα ομολογήσεις ή θα σε σκοτώσω! Διάλεξε, σου είπε! Η γυναίκα σου στα ρώσικα σου είπε να μη δειλιάσεις! Να μην αρνηθείς την πίστη στο Χριστό! Τίποτε δεν είναι ο θάνατος! Τι χαρά να γίνεις μάρτυρας! Τη γυναίκα σου την έδεσαν σε ένα στύλο και την ράβδισαν ανηλεώς. Εσένα σε έριξαν στη φυλακή για τρεις ημέρες, μήπως και σκεφτείς να αλλάξεις! Αλλά…δεν άλλαξες! Έμεινες σταθερός στην πίστη σου! Και… σε αποκεφάλισε! Έτσι έλαβες το στεφάνι του μαρτυρίου! Ήταν Μεγάλη Παρασκευή, 3 Απριλίου 1683… Κι οι χριστιανοί συγκέντρωσαν χρήματα κι απελευθέρωσαν λίγες μέρες μετά και τους ιερείς!
Να λοιπόν, που σε γνώρισα. Τώρα σε ξέρω! Έμαθα για σένα. Που κράτησες την πίστη ψηλά. Που δεν φοβήθηκες τις απειλές και τις φυλακίσεις! Κι έχυσες κι εσύ το αίμα σου για την αγάπη του Χριστού! Που χάρισες τα νιάτα σου στον Χριστό! Σ’ευχαριστώ!

Posted in Uncategorized | Tagged | 1 σχόλιο

Ο μεγάλος αφέντης! Η …. κοιλιά!

Posted in Μηνύματα, Νηστεία, Ψυχωφελή | Σχολιάστε

Πρόγραμμα ἀκολουθιῶν Σεπτεμβρίου 2022

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ἡ γυναίκα μου…. ἔχει φίλο!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πρόγραμμα Θείων Λειτουργιῶν 16-31 Αὐγούστου 2022

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε